Berichten

Petra Kleuver danst

Dit keer in gesprek met Petra Kleuver (1962), Coördinator Artistieke Zaken bij het Noord Nederlands Orkest èn docent Alexander Techniek voor Podiumkunstenaars 

Laatbloeier

In gesprek zijn met Petra Kleuver over haar leven is een belevenis. Dat heb je soms, als je iemand voor je hebt die zó veel heeft gedaan en die overal zoveel passie in legt. “Het was een heel proces”, zegt ze zelf, “Ik ben een beetje een laatbloeier”.

Op zoek naar balans

Voordat ze in 2006 naar Nederland kwam, had ze in haar geboorteland Duitsland al twee opleidingen met succes voltooid. De eerste kwam direct voort uit haar jeugd, die ze als dochter van een zangeres en een dirigent regelmatig achter de schermen van een operahuis had doorgebracht. Ze studeerde zang aan het conservatorium van Keulen en werd operazangeres. Helaas kwam ze er al vrij snel achter dat haar talent niet zo groot was dat ze er een goede boterham mee kon verdienen, maar ze wilde het graag en zette toch door. Met een baan als regieassistente voor opera ernaast kon ze de touwtjes net aan elkaar knopen. Pas rond het overlijden van haar moeder in 1993 kwam ze tot het inzicht dat ze er goed aan zou doen om zich ook op andere gebieden te ontwikkelen. Ze realiseerde zich dat hoog tijd was om haar leven, zowel in het werk als persoonlijk, in balans te brengen.

Een belangrijke ontmoeting

Via een collega was ze in contact gekomen met iemand die veel baat had bij het toepassen van de Alexander Techniek. Ze besloot zich daar in te bekwamen. Ze volgde de opleiding tot Alexander docent in Keulen en startte daarmee in 1996 haar eigen praktijk. In die tijd kwam ze ook in contact met Professor Nadia Kevan van de Folkwang University of Arts in Essen, Duitsland, een ontmoeting die de rest van haar leven zou beïnvloeden.

Wat is Alexander Techniek?

“De Alexander Techniek is een bewegingsleer gericht op het (her)vinden van je natuurlijke balans en coördinatie. Ieder mens is van nature uitgerust met een verfijnd balansmechanisme. Bij een juist functioneren, zorgt dit mechanisme voor een moeiteloze coördinatie bij alles wat je doet. Ondoelmatige en meestal onbewuste spanningspatronen kunnen ervoor zorgen dat de balans verstoord raakt. Alexander Techniek maakt je bewuster van je denken, je motoriek en je ademhaling. Samen met een leraar oefen je in het ′gewaar worden van jezelf′. Je leert onnodige (spier)spanning herkennen en los te laten. Het herstellen van de natuurlijke balans tussen hoofd en ruggengraat vormt hierbij een belangrijk uitgangspunt. De ontspanning die dit teweeg brengt, heeft als effect dat je efficiënter gebruik gaat maken van je lichaam en zo een betere beheersing krijgt over al je bewegingen.

Omdat Alexander Techniek van binnenuit werkt, hebben de vaardigheden die je leert niet alleen een positief effect op je lichaamshouding, maar ook op allerlei aanverwante zaken. Denk aan een hogere mentale alertheid, makkelijker spreken in het openbaar en een betere nachtrust. Je bent beter in balans waardoor je in staat bent om optimaal gebruik te maken van je eigen kracht. Alexander Techniek vormt zo een uitstekende basis voor elke fysieke en mentale activiteit.” (deze uitleg is afkomstig van de website van de Nederlandse Vereniging van Leraren in de Alexander Techniek).

Life is what happens, when you’re busy making other plans…

En toen, inmiddels in 2006, nam haar leven opnieuw een wending die alles veranderde. Ze werd verliefd… en belandde in Groningen. Best even wennen in het begin! Ze kende er geen mens, had haar werk in Keulen achtergelaten en sprak de taal onvoldoende. Tijd voor een nieuw en serieus plan, en dat kwam er gelukkig. Bij de Oosterpoort in Groningen zochten ze iemand met organisatietalent en kennis van klassieke muziek, en Petra kreeg de baan. Na zo’n vier jaar Oosterpoort werd ze door hen gedetacheerd aan het Noord Nederlands Orkest, waar ze op dit moment nog steeds werkt, als Coördinator Artistieke Zaken.

Repareren en revalideren

In haar werk met musici komt ze het best vaak tegen dat mensen moeten uitvallen met fysieke klachten. Dat blessures zo maar op de loer liggen weet ze ook uit eigen ervaring, van toen ze zelf nog op het podium stond. Om opnieuw collega’s zo vaak in de lappenmand te zien en veel tijd te zien besteden aan het repareren en revalideren vond ze zo schrijnend dat ze het hoognodig begon te vinden om na te denken en ruimte te maken voor echte verandering; bij haar werkgever, maar ook bij zichzelf.

O ja!

Maar wacht eens even, had ze daar niet al eens een prachtige opleiding voor gevolgd…? In overleg met de HRM-manager Hedi Boersema kreeg ze akkoord op haar plan om voor de musici van het Orkest een tweetal workshops te organiseren o.l.v. haar vroegere inspirator Nadia Kevan, die zich inmiddels ook in Nederland bleek te hebben gevestigd.

Als alles wakker wordt

En zo is het gekomen… Onbewust als ze tot dan toe was van de ruimte die ze steeds vergat te maken in haar leven, waren de workshops met Nadia een totale openbaring. Als ze aan me vertelt hoe tijdens haar workshops alles weer wakker werd en samen kwam, straalt ze van oor tot oor.

… voor Podiumkunstenaars

Vrij snel daarna vroeg ze haar werkgever om één dag vrij in de week en meldde ze zich aan bij Nadia’s Awareness Teaching Centre in Nijmegen, om een post-graduate in Alexander Techniek te gaan volgen. Gelukkig was Hedi Boersema op de hoogte van de mogelijkheid tot ondersteuning van dit soort trajecten via het SFPK; een meevaller waar Petra niet op had gerekend, maar die wel heel welkom was, natuurlijk. Haar post-graduate werd later ook nog aangevuld met een opleiding in Dance of Life, een ‘transformatieve bewegingskunst’, en nu is ze helemaal klaar voor weer een nieuwe stap in haar leven. Sinds kort is ze, naast haar werk bij het NNO, actief als ‘Alexander Docent voor Podiumkunstenaars‘ en zet ze voorzichtige stappen in de richting van haar mooie idee voor een aantal door het land verspreide ‘vitaliteitslabs’ voor podiumkunstenbedrijven.

Later word ik danseres

Als ik tot slot aan haar vraag naar haar grootste droom voor de toekomst is, schiet ze zelfs heel even uit haar allernieuwste rol… “als ik met pensioen ben wil ik zo vaak als ik maar kan als danseres op het podium staan”.

Zo’n bevlogen mens wens je toch van harte ‘liefde en licht’, nietwaar?! Maar in ieder geval heel veel succes!

Noot: Er is op het moment dat dit artikel verschijnt nog geen website voor Petra’s Alexander Techniek-activiteiten online. Zodra dat wel zo is wordt de link naar haar website hier vermeld.

Wil je in contact komen met Petra dan kun je haar bereiken via e-mail: contact@petrakleuver.nl

© Johanna Glas – SFPK

Anne Breure bij Spijkers met Koppen

Anne Breure als 9-jarige achter de microfoon met Jack Spijkerman, haar moeder maakte de foto

Adviesraad
Sinds enige tijd heeft het Sociaal Fonds Podiumkunsten niet alleen een bestuur, maar ook een adviesraad. Waar het bestuur er vooral voor staat om op de juiste wijze uitvoering te geven aan de SFPK-regelingen, is het fijn om  daarnaast een beroep te kunnen doen op de denkkracht en betrokkenheid van een adviesraad. Met hen kan van gedachten worden gewisseld over de wat meer fundamentele en toekomstgerichte vraagstukken waarvan we helder willen krijgen op welke wijze we ons daar toe zouden moeten verhouden. Hoe kan er meer aandacht komen voor de duurzame inzetbaarheid van mensen die in de podiumkunsten werken, bijvoorbeeld? Hoe zou het SFPK zich moeten verhouden tot de groeiende groep zzp’ers die in onze sector werkzaam is? Wat mogen de sociale partners niet over het hoofd zien m.b.t. opleiding en ontwikkeling als er over nieuwe cao’s wordt onderhandeld? Hoe kunnen wij een rol spelen in het écht gaan naleven van de Fair Practice Code Cultuur? Om maar eens een paar hete hangijzers te noemen…

Gevraagd en ongevraagd
De profielen van de leden van onze adviesraad staan ook op onze website. We vinden het waardevol om met hen in gesprek te kunnen zijn en om door hen, gevraagd en ongevraagd, van mooie en nuttige adviezen te worden voorzien.

Theaterbeestje
Wie online de naam Anne Breure opzoekt, vindt een lange lijst van mooie kwalificaties. Zo wordt ze “een internationaal en actief theaterbeestje” genoemd, is ze een voortrekker geweest bij de totstandkoming van de Fair Practice Code Cultuur en valt er te lezen hoe “dapper” men het vindt dat zij besloot, in lijn daarmee, van haar Veem Huis voor Performance in de lopende Kunstenplanperiode een 100 Dagen Huis te maken. Ze geeft lezingen en wordt regelmatig geïnterviewd.

Het is echt heerlijk om te zien hoe Anne nu al, in een betrekkelijk vroeg stadium van haar carrière, haar nek uitsteekt en ook werkelijk van invloed is. Ik ben echt heel benieuwd naar haar en haar verhaal.

Al twintig jaar
Gelijk bij mijn eerste vraag gebeurt er iets bijzonders. Ik zeg dat ik benieuwd ben hoe lang ze dit al doet, en we hebben even wat verwarring. “Leven, bedoel je?”. “Nee, hoe lang ben je al professioneel actief in de podiumkunsten?” Ze denkt even na… “Eigenlijk al 20 jaar!”. Nou weet ik dat ze geboren is in 1988, dus dan was ze er wel heel vroeg bij, “op je negende?”. Er trekt een glans over haar gezicht en ze beaamt, “Ja, eigenlijk wel!”

Moeten het eerst hufters worden?
Wat volgt is een mooi verhaal over een bevlogen meisje dat op haar negende al op de barricaden klom om op te komen voor de kunsten. In het dorpje in de Achterhoek waar ze opgroeide speelde ze in muziektheatergroep Maskerette. Toen op de lokale begroting voor de kunsten bezuinigd moest worden, waardoor het bestaan van Maskerette werd bedreigd, besloot ze om op de fiets, samen met haar twee jongere zusjes, de plaatselijke Rabobank te overvallen met super soakers: “Je geld of je leven”. Het filmpje dat hiervan werd gemaakt kreeg de tagline – Moeten het eerst hufters worden, voor u ze ziet? –, en belandde op het bureau van de gedeputeerde van Gelderland Hans Esmeijer. Het geld kwam er, natuurlijk, en haar actie werd zelfs opgepikt door het programma Spijkers met Koppen van Jack Spijkerman. “Dit is voor het eerst dat ik dit verhaal vertel in relatie tot mijn werk…”, vervolgt ze. We besluiten dat het een zoete anekdote is die prachtig illustreert wie Anne Breure is.

Fair Practice Code Cultuur
Naast haar werk als directeur van Veem Huis voor Performance is Anne ook in een aantal nevenfuncties actief, zoals in het Fair Practice Code team, in het bestuur van Kunsten ’92, de Arbeidsmarktagenda Cultuur, en nu dus ook als adviesraadslid van het SFPK.

Veel meer dan wat zij zien
Met het grootste gemak schuift ze zelfs bij minister Ingrid Engelshoven aan tafel als de positie van kunstenaars besproken wordt. “We hebben eindelijk een bewindspersoon die voor de kunsten staat! Ik kan mijn geluk niet op, als je je realiseert dat Halbe Zijlstra aan het roer stond toen ik aan de mime opleiding studeerde… We hebben nog steeds last van het wantrouwen dat stamt uit die tijd. Het is te hopen dat er nu een nieuw tijdperk aanbreekt waarin ook politici gaan zien hoe veel we in de kunsten doen. We betekenen echt veel meer dan wat veel van hen zien.”

Onvoorstelbare dingen
Zelf zegt ze over al dat extra werk dat ze altijd op zoek is naar bredere verbanden. “Als we willen dat er iets veranderd, en dat willen we, dan moeten de uitdagingen in de sector veel breder worden gezien. We komen nergens als we het niet samen doen en als we elkaar niet betrokken en geïnformeerd houden. Ik probeer me altijd te verplaatsen in de verschillende invalshoeken van de mensen waarmee èn waarvoor ik werk. Ook toevallige bewoners in de buurt van je theater laten zich betrekken bij wat je doet als je vormen weet te vinden die ook voor hen aansprekend zijn. Ik realiseer me bovenal dat alles met elkaar verbonden is en ben altijd op zoek naar manieren om betere condities te creëren, zodat er onvoorstelbare dingen kunnen gaan gebeuren.”

De domme vragen stellen
“Dat ik nu in de SFPK-adviesraad zit, maar dat de mensen in onze eigen organisatie geen gebruik kunnen maken van het SFPK, voelt wel een beetje vreemd (Veem Huis voor Performance is geen NAPK-lid – red.). Het is een keuze die we misschien nog wel een keer zullen maken. Onze organisatie is klein, het team met vast contract bestaat, als je het heel strikt bekijkt, maar uit 1,5 fte. Doordat ik geen direct belanghebbende ben voel ik me wel vrijer om tijdens onze bijeenkomsten de “domme” vragen te stellen, d.w.z. het vanzelfsprekende te bevragen. Er staan in onze sector zoveel veranderingen en bewegingen te gebeuren. Het is noodzakelijk dat de sector zich hard maakt voor het belang van opleiding en ontwikkeling; de vraag ernaar is misschien wel groter dan wat het SFPK kan faciliteren.”

Oudere witte mannen
“Toen ik net begon bij het Veem stelde Henriëtte Post mij en een paar collega’s de vraag “wat is eigenlijk jullie tomaat?”, oftewel waarin zit jullie verzet? Het verzet dat ik zelf het meeste voel is tegen de ‘representatiecrisis’. Willen we als samenleving, maar ook als de kunsten werkelijk verder komen dan zal een grotere diversiteit van mensen het voor het zeggen moeten krijgen. De vraag is hoe je je verenigt in deze tijd en aan wie we die zeggenschap geven. Als ik kijk naar een verkiezingsdebat zie ik vaak nog (bijna) allemaal oudere witte mannen met stropdassen. Lukt het ons de komende jaren om het roer echt om te gooien? Uiteindelijk wil ik dat we, met alle vormen die we als sector rijk zijn, zo’n breed publiek weten te bereiken en daarmee zo’n breed draagvlak krijgen, dat de waarde van kunst nooit meer ter discussie hoeft te staan.”

Links naar het werk van Anne Breure:

Veem Huis voor Performance

Fair Practice Code Cultuur

Kunsten ’92

© Johanna Glas voor SFPK

 

Ella Broekstra in het Freling Trio

Ella Broekstra (rechts) in het Freling Trio

Deze keer in gesprek met Ella Broekstra – HR manager van o.a. het Radio Filharmonisch Orkest, het Groot Omroepkoor en het Metropole Orkest.

De schoonheid van muziek

Ella Broekstra had in haar jeugd zelf ambities om professioneel musicus te worden. Ze speelde klarinet en werd gezien als een groot talent. Toen ze in 6 VWO zat bezocht ze een concert in het Concertgebouw van haar grote voorbeeld Sabine Meyer. Ze was diep ontroerd door haar spel en liet zich helemaal meevoeren, tot ze in de pauze een groepje conservatoriumstudenten Sabine’s spel hoorde afkraken; ze had ergens een noot niet goed geraakt en verderop ook nog eentje veel te lang aangehouden. Ella was zo ontdaan door de ontdekking dat het voor hen helemaal niet meer over de schoonheid van het spel en de muziek leek te gaan, dat ze ter plekke besloot dat het conservatorium niets voor haar was. In plaats daarvan studeerde ze Engels, Kunst & Media management en tijdens haar werk Personeelswetenschappen en Bedrijfskunde en is ze daarnaast haar klarinetspel op semiprofessioneel niveau blijven onderhouden. Ze speelt in een aantal ensembles en is daar zeer gelukkig mee.

Werken in kunst en cultuur

Dat er in de afgelopen jaren nogal wat stof opwaait in kunst- en cultuurland over de levenstandaard van mensen die hun brood in deze sector verdienen is opnieuw zeer actueel. De SER en Kunsten ’92 hebben er zeer onlangs nog maar weer eens lijvige rapporten aan gewijd (te vinden op de websites van Kunsten ’92 en SER) . Een belangrijk onderwerp in deze discussie is steeds de vraag of kunstenaars zelf verantwoordelijkheid kunnen, of zelfs zouden móeten nemen voor het verdienen van een fatsoenlijke boterham, of dat het hebben en in stand houden van een bloeiend cultureel klimaat toch vooral een taak is die de overheid veel serieuzer zou moeten nemen door er veel structureler middelen voor vrij te maken. ‘De sector heeft de laatste jaren onder enorme druk gestaan en als er nu niet snel iets gebeurt zou het zomaar te laat kunnen zijn’ is een veelgehoorde waarschuwing.

Individuele professionele ontwikkeling

Een van de regelingen waarmee in de afgelopen anderhalf jaar in ieder geval een poging is gedaan om werkers in de kunst- en cultuursector een steuntje in de rug te geven is het Sectorplan Cultuur. In dit plan, gefinancierd door het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en de sociale partners in de sector, werd aan iedereen die in de kunst- en cultuur werkzaam is (en die dat wilde) middelen ter beschikking gesteld voor individuele professionele ontwikkeling. Men kon een loopbaangesprek aangaan, coaching of training volgen, of zelfs hele bij- of omscholingstrajecten doorlopen. Dit alles met een financiële bijdrage vanuit het Sectorplan Cultuur van tenminste 50%.

Niet zonder slag of stoot

Heel mooi dus, zou je denken. En ja, dat is het uiteindelijk ook zeker geworden. Maar dat ging niet zonder slag of stoot. In gesprek met Ella Broekstra wordt al snel duidelijk waar de schoen in het begin wat wrong. Ella werkte de afgelopen negen maanden, naast haar baan als HR-manager, namens de Federatie Cultuur als kwartiermaker mobiliteit voor het Sectorplan. In die rol was het haar taak om acties te helpen initiëren die het Sectorplan tot een succes zouden kunnen maken.

Een breed gedragen plan

“Om te beginnen”, steekt ze van wal, “was het al heel bijzonder dat het überhaupt lukte om namens de kunst- en cultuursector zo’n Sectorplan in te dienen. Er zijn binnen onze sector zoveel verschillende culturen en organisatiestructuren dat het kanaliseren van die dynamiek tot een plan en een werkwijze waar iedereen mee uit de voeten kon, niet eenvoudig was. Waar het bijvoorbeeld in sommige van onze deelsectoren heel vanzelfsprekend is om te werken met langlopende contracten (zoals bij dansgezelschappen en orkesten, en ook bij bibliotheken), is het op andere plekken weer heel gebruikelijk dat veel korte contracten elkaar opvolgen of dat er in opdracht wordt gewerkt (dit geldt voor theatermakers, maar ook voor beeldend kunstenaars, ontwerpers en architecten bijvoorbeeld). Er moest dus een plan worden opgetuigd dat bruikbaar was voor een heel diverse doelgroep. Nooit eerder was het gelukt om zo’n breed gedragen plan op het gebied van duurzame inzetbaarheid voor onze sector van de grond te tillen.”

Ontbrekende infrastructuur

“Wat ons, als gevolg daarvan, ook parten speelde was het gegeven dat er nog helemaal geen infrastructuur voor zo’n groot HR-project was opgetuigd en dat het daardoor veel te lang heeft moeten duren voordat we echt van start konden. Omdat de focus van iedereen in onze sector per definitie in eerste instantie bij de artistieke inhoud ligt, was het niet direct vanzelfsprekend dat er tijd en menskracht kon worden vrijgemaakt om dit project tot een succes te brengen.”

Liever geen onrust

“Bovendien moest het tot stand komen in een sector die zó beurs is van alle bezuinigingen op rij, dat je het als HR-manager wel uit je hoofd laat om zomaar bij je mensen aan te dringen op het volgen van persoonlijke ontwikkelingstrajecten. Voor de meesten staat dat namelijk ongeveer gelijk aan het aankondigen van (alweer) een reorganisatie. Voor mij zelf was dat in ieder geval een van de redenen dat ik geen organisatiebrede trajecten heb geïnitieerd. De onrust die dat zou hebben gegeven kon (en wilde) ik me echt niet permitteren omdat dat de organisatie had kunnen schaden. Alles wat er met je mensen gebeurt heeft immers direct gevolgen voor de prestaties op het podium.”

Alleen perfect als alles klopt

“Maar wat hebben jullie er dan wel mee gedaan?” Ik zie haar ‘aan’ gaan bij die vraag. “Kunst maken op hoog niveau is net zoiets als topsport. Het kan alleen perfect zijn als alles klopt. En kloppen doet het gewoon niet altijd en elke keer opnieuw. Je hebt ook weleens fysieke klachten, een ziek kind, of zorgen om je hypotheek. Als er zoiets met je aan de hand is hang je echt niet zomaar aan de grote klok dat het je even wat minder gaat. Je pept jezelf op en gaat door, alles voor de kunst. Totdat het een negatieve spiraal wordt die niet meer lijkt te keren. Dat is het moment dat je als HR-manager echt iets kunt betekenen. Er zijn zulke mooie dingen gebeurt doordat er nu wat extra geld was. Zo volgde iemand de Schrijversvakschool, deed iemand een MBA-opleiding, werd iemand bijgeschoold tot barok hoboïst en volgde er iemand een omscholing tot coach met paarden. Ook ontvingen meerdere musici coaching van een gespecialiseerde mental coach die musici helpt om weer vanuit ontspanning op het podium te zitten. In alle gevallen was het voornaamste resultaat dat het de blik verruimde en dat er weer wat ontspanning en plezier terugkwam, waardoor het ook in het werk weer een stuk makkelijker en prettiger kon worden. “

Optreden voor Jezelf

“Toen ik bij ons een aantal keren had gezien wat zo’n persoonlijk traject voor effect op mensen kan hebben heb ik me, samen met Luuk van Term, die bij het Sectorplan verantwoordelijk was voor de communicatie, toegelegd op het laten vastleggen van al die mooie verhalen op video (de video’s zijn HIER terug te vinden). Door op deze manier die ervaringen te delen heeft dat in de laatste maanden nog heel veel méér mensen geïnspireerd om ook in actie te komen en te gaan ‘Optreden voor Jezelf’. Uiteindelijk hebben een kleine duizend mensen er gebruik van gemaakt.”

En nu doorpakken!

“Wat heeft het Sectorplan volgens jou opgeleverd?” Ella is hoopvol. “We zijn er nog niet, want de sector is voorzichtig en op HR-gebied zijn we nou niet direct voorlopers. Maar ik merk om me heen dat er nu toch wat in werking is gezet. Ik zie dat mensen steeds makkelijker voor zichzelf opkomen en dat ze beginnen te beseffen dat het wat oplevert om in beweging te zijn. Ook onder werkgevers zie ik de ontwikkeling dat het steeds vanzelfsprekender wordt om O&O een plaats te geven in het HR-beleid. Heel langzaam begint het door te dringen dat er voor goede prestaties meer nodig is dan de uitsluitende focus op de artistieke inhoud. Als je goed voor je mensen zorgt komt dit de inhoud alleen maar ten goede. Het is nu zaak om door te pakken en voort te borduren op wat we in de afgelopen tijd met het Sectorplan Cultuur hebben ingezet. Ik roep de overheid èn werkgevers dan ook op om te blijven investeren in de ontwikkeling van kunstenaars en de mensen die de kunstenaars ondersteunen.”

© SFPK – Johanna Glas

Wil je op de hoogte blijven van de activiteiten van het Sociaal Fonds Podiumkunsten? Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief via deze LINK

Reacties kun je hieronder kwijt!
in de rij voor cultuurpanel
Een week in de lucht!

Het is vandaag alweer een week geleden dat we Cultuurpanel lanceerden. Noodgedwongen deden we dit met een wat ludieke actie omdat we geen ‘reguliere’ plek kregen toegewezen op het Cultuur in Beeld congres. Beetje jammer wel, want dat is toch een plek waar veel van de cultuurmakers rondlopen die we voor Cultuurpanel willen interesseren. We lieten ons dus maar niet voor één gat vangen en togen met posters en kaarten gewapend naar de Van Nelle Fabriek… Een week later staat de teller toch al op zo’n 200 aanmeldingen. Mooi, maar nog niet genoeg! Onder het motto ‘niet klagen, maar meepraten’ hier dus nog een keer de oproep: meld je aan, dan heb je wat te vertellen!

Sector in verandering

De culturele sector heeft te maken met grote uitdagingen. De overheidsfinanciering en particuliere giften zijn afgenomen, consumentenbestedingen aan cultuur zijn teruggelopen. De vraag naar culturele en creatieve diensten of producten is sterk aan het veranderen. Sommige delen van de sector zijn zwaar getroffen door de economische crisis, terwijl andere delen sneller groeien dan ooit. De gevolgen voor de arbeidsmarkt en werkomstandigheden in de cultuursector zijn ingrijpend. De werkgelegenheid krimpt en de werkloosheid is relatief hoog, mede door het overaanbod van afgestudeerden. De werkomstandigheden worden gekenmerkt door grote werkdruk, versobering van arbeidsvoorwaarden, flexibilisering van arbeidsrelaties en voortdurende reorganisaties. Hoewel bijna iedereen graag werkt in de cultuursector, betekent werken in de sector voor velen een gecompliceerde carrière. Leven en werken in de culturele en creatieve sector vraagt om een groot aanpassingsvermogen van zowel medewerkers als werkgevers.

Doelstelling Cultuurpanel

Cultuurpanel wil beter inzicht krijgen in de uitdagingen en veranderingen waarmee iedereen die werkzaam is in de cultuursector te maken krijgt. En in de mogelijkheden en maatregelen om zowel werkgevers als werknemers te ondersteunen bij het investeren in werkomstandigheden, vitaliteit, scholing en betrokkenheid. Daarmee wil Cultuurpanel een bijdrage leveren aan een prettige en gezonde werkomgeving voor iedereen in de creatieve sector.

Online onderzoek

Cultuurpanel biedt medewerkers in de cultuursector (ook leidinggevenden!) de mogelijkheid via online enquêtes hun stem te laten horen, hun mening te geven, hun verhaal te vertellen, signalen en ideeën naar voren te brengen etc. Op termijn zullen online discussies met groepen leden worden georganiseerd en kunnen leden of derden nieuwe onderzoeksonderwerpen inbrengen. Ook bestaat de mogelijkheid om het panel in te zetten voor de evaluatie van beleid of interventies in specifieke deelsectoren.

Resultaten delen

Cultuurpanel is geen eenmalige actie, maar een doorlopend onderzoek, een soort ‘raad van advies’ voor werkenden, werkgevers, beleidsmakers en andere belanghebbenden. Leden beantwoorden regelmatig vragen over hun hun werk, persoonlijke ontwikkeling en andere relevante onderwerpen. De resultaten en inzichten van Cultuurpanel zijn openbaar en worden gedeeld met alle belanghebbenden binnen en buiten de sector.

Initiatiefnemers

Cultuurpanel wordt mogelijk gemaakt door het Sociaal Fonds Podiumkunsten en de projectpartners van het Sectorplan Cultuur. Het initiatief wordt ondersteund door diverse partners uit verschillende deelsectoren. Samen willen zij de arbeidsomstandigheden in de sector bevorderen en zorgen dat iedereen op een prettige, gezonde en duurzame manier aan het werk kan blijven.

Sociaal Fonds PodiumkunstenSectorplan Cultuur

© SFPK – Johanna Glas

Wil jij ook meepraten en denken over het hebben van een carrière in de kunst- en cultuursector?  meld je aan, dan heb je wat te vertellen!

Reacties kun je hieronder kwijt!

foto Ene Harry Hexagon Ensemble

foto © Ene Harry – Bram Kreeftmeijer (r) in het Hexagon Ensemble

In gesprek gaan met Bram Kreeftmeijer is niet zo moeilijk. De eerste hoboïst van het Gelders Orkest praat heel gemakkelijk en graag over zijn vak en over wat hem daarin zoal bezighoudt. En dat is best veel.

Behalve in het Gelders Orkest speelt hij ook in het Combattimento en het Hexagon Ensemble en is hij als docent verbonden aan het ArtEZ, het conservatorium van Oost-Nederland. Samen met zijn vrouw, de violiste Jelena Ristic, heeft hij een gezin met twee jonge kinderen. Aan serieuze bezigheden geen gebrek, zou je zeggen.

Toch kun je Bram dezer dagen zomaar aantreffen achter de studieboeken voor het behalen van een diploma in Medische Basiskennis. Binnenkort is het examen.

Goh Bram, vertel…?

“Ik kom uit een muzikaal gezin, waarin het ontwikkelen en opleiden van talent een belangrijke plaats had. Ikzelf speelde op mijn 6e  al blokfluit en piano. Mijn moeder had een drukke muziekpraktijk aan huis. Nu ik zelf kinderen heb en soms zie hoe het er aan toe gaat op de crèche, besef ik dat je al van jongs af aan blootstaat aan aanwijzingen over hoe je bepaalde dingen ‘hoort’ te doen. Iedereen die zich bezighoudt met jouw opvoeding en opleiding heeft invloed op hoe je later in het leven zult staan.”

Die regels over hoe het hoort

“Het leven van een muzikant is best heel stressvol. Je levert topprestaties in een omgeving die heel veeleisend is. Er is per definitie een grote spanning tussen het ervaren van ruimte voor je eigenheid en het vanuit je hart kunstenaar kunnen zijn aan de ene kant – en het deelnemen aan een groter verband waar veel regels gelden over hoe je hoort te gedragen aan de andere. Ik ken geen collega die een hele carrière doorkomt zonder daar een paar kleerscheuren aan over te houden. Iedereen heeft er in meerdere of mindere mate last van, maar de heersende mores is nog altijd dat je voor moeilijkheden en spanningen zelf maar een oplossing moet vinden. Toen ik, zoveel jaren geleden, op het conservatorium zat is me wel eens aangeraden om een paar flinke stompen in het kussen te geven als ik moeite had met slapen…”

Salarissen waar je niet van kunt bestaan

“Wat ook stress geeft is dat er steeds opnieuw berichten komen dat het ‘met minder moet’. Dat het zakelijk niet goed gaat met het orkest is al zolang ik er werk niets nieuws. Toen ik er 22 jaar geleden begon had ik, als enige solo-hoboïst, in eerste instantie een 100 % speel-aansteling. Ik kwam er zelf vrij snel achter dat 100 % teveel was, omdat er dan geen ruimte overbleef voor mijn eigen ontwikkeling. Toen ik aangaf naar 75% terug te willen heeft het bijna 4 jaar geduurd voordat ze mijn vraag honoreerden en er een tweede solo-hoboïst bij kwam. Destijds betekende een 75% aanstelling dat je voor 63% werd ingeroosterd. De rest van de uren werd gezien als extra voorbereidingstijd voor je taak als aanvoerder. Waar het orkest toen nog ongeveer 70 fte telde, is dat nu teruggebracht naar 46 fte, waarvan slechts 39 fte is ingevuld. We zijn op een punt aangekomen dat nieuwe collega’s moeilijk te vinden zijn omdat het salaris dat hen geboden wordt niet meer toereikend is om fatsoenlijk van te bestaan. Sinds de laatste bezuiniging, waarin iedereen terug moest naar 60%, werk ik in feite veel meer dan ik ooit deed, tegen een nóg weer schameler geworden salaris.”

Jezelf herpakken en verbeteren

“Tijd om in actie te komen, kortom. Ik ben al een tijd lang geïntrigeerd door een methode die onder muzikanten bekend is als dispokinesiologie. Een methode die handvatten biedt aan de muzikant om de discrepantie tussen van wat je ‘innerlijk hoort’ en het fysiek kunnen uitvoeren daarvan te overbruggen. Doet je lijf niet meer lekker mee of is de spanning te hoog opgelopen dan kun je met behulp van dispokinesiologie jezelf weer herpakken en verbeteren. Daar wilde ik veel meer van weten!”

“Toen er in de laatste reorganisatieronde wat opleidingsbudget vrijkwam heb ik die kans met beide handen aangepakt. En zo kan het dus gebeuren dat ik daarmee nu een diploma Medische Basiskennis ga halen. Als je iets doet moet je het goed doen en ik wil in ieder geval een degelijke basis hebben gelegd als ik aan de slag ga om mij verder te bekwamen in de dispokinesiologie. Een vervolgtraject waarvoor ik gelukkig een bijdrage vanuit het Sectorplan Cultuur heb kunnen aanvragen.”

Een orkest is net een klein dorp

“Ik zie het zo: Als uitvoerend artiest verkoop je een mooie tijd. Dat betekent voor mij dat alles wat je doet écht moet zijn. Geen detail mag vergeten worden om het publiek te helpen om een zo goed mogelijke ervaring te hebben. De kans dat dat lukt wordt groter als iedereen die op het podium staat goed in zijn vel zit. Helaas ontbreekt dat er nog wel eens aan. Een orkest is net een klein dorp: Iedereen kent iedereen en iedereen vindt wat van elkaar. Zolang de norm is dat we wegkijken als een collega op zijn gezicht gaat, in plaats van hem op te vangen, kun je in mijn ogen het leveren van een optimale beleving voor het publiek wel vergeten.”

“Ik wil mijn ideeën over het openbreken van die cultuur in eerste instantie graag in praktijk gaan brengen met mijn studenten op ArtEZ. Op termijn hoop ik in mijn eigen omgeving de geesten steeds rijper te maken om een in mijn ogen dringend noodzakelijke cultuuromslag te bewerkstelligen. Nu al merk ik een verandering in hoe ik word benaderd, simpelweg omdat mensen weten dat ik me hierin aan het bekwamen ben. Er komen heel bijzondere dingen op mijn pad op dit moment. Uiteindelijk zal ik altijd muzikant blijven, zeker nu ik artistiek mijn top begin te benaderen. Daarnaast is het mijn droom om een soort ‘muziekdokter’ te worden, in een praktijk aan huis waar collega’s terecht kunnen met al hun vragen over het goed kunnen functioneren en gelukkig zijn in hun vak. Wat ze bij mij zullen vinden is een gedegen advies en een breed netwerk van specialisten die vanuit verschillende invalshoeken kunnen worden ingeschakeld om ze te helpen hun obstakels, van welke aard dan ook, uit de weg te ruimen.”

Meer over Bram Kreeftmeijer is te vinden op de volgende websites:

Het Gelders Orkest
Combattimento
Hexagon Ensemble

© SFPK – Johanna Glas

Zou jij ook training of opleiding willen volgens om je kansen op een goed inkomen en werk te vergroten? Wat heb je dan nodig om in actie te komen? Wanneer ga jij optreden voor jezelf?!

Reacties kun je hieronder kwijt!

foto © Tim van der Voort – Corine Overvest en een aantal Nieuwkomers

Deze maand in gesprek met Corine Overvest – Hoofd Orkater/De Nieuwkomers.

LinC

Ik ontmoet Corine in het LinCafé, een netwerkbijeenkomst van deelnemers en oud-deelnemers aan het LinC-programma, die dit keer werd gehouden in de Ajax-foyer in de Stadsschouwburg in Amsterdam. LinC staat voor Leiderschap in Cultuur en is een opleidingsprogramma voor en door leiderschapstalenten in de culturele sector. Het wordt uitgevoerd door de Universiteit Utrecht (USBO) en Kennisland in samenwerking met HKU en Coaching in de Cultuur. Het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap is een substantiële sponsor van het LinC-programma. Binnenkort gaat de vierde editie van start. Helaas is het waarschijnlijk ook de laatste editie, want als er niets veranderd zal dit het laatste jaar zijn dat het Ministerie het programma ondersteunt. Voor wat betreft de theatersector moeten we ons daar misschien binnenkort wel even op bezinnen.

Sectorplan Cultuur

SFPK-coördinator Dorien Versloot en ik waren dit keer als gasten door LinC uitgenodigd om iets te vertellen over het Sectorplan Cultuur. Opnieuw was het mooi om te zien hoe enthousiast men wordt van de mogelijkheden die het Sectorplan biedt. Als eenmaal doordringt welke kansen er geboden worden reageert men meestal eerst met wat ongeloof en direct daarna met groot enthousiasme. De eerste die ‘aan’ ging was Corine.

Maak er gebruik van!

Dit jaar mag er dan wel dat extra mooie aanbod voor opleiding en ontwikkeling zijn via het Sectorplan Cultuur, via het SFPK (voorheen het Loopbaanfonds Theater) kan al jarenlang ondersteuning voor het volgen van loopbaantrajecten worden aangevraagd. Het was heel fijn om op kantoor bij Orkater te merken dat bijna iedereen op de hoogte is van deze mogelijkheden en dat ze er ook graag en ruim gebruik van maken. Daar is het voor tenslotte! Corine heeft haar LinC-traject ook mede gefinancierd met een bijdrage uit het Fonds.

Leren is een passie

Dat ze een mooie baan heeft straalt van haar af.  Als hoofd van De Nieuwkomers is het haar werk om voortdurend bezig te zijn met het ontwikkelen van talent. Ze praat er met passie over. In het Nieuwkomers-programma wordt aan jonge makers de kans geboden om, binnen het veilige kader van de organisatie van Orkater en in de buurt van meer ervaren en gelauwerde collega’s, hun eerste eigen productie te maken. Gemiddeld heeft Corinne zo’n n 2-5 producties per jaar onder haar hoede. Wat leuk is, is dat  Corine zelf eigenlijk ook zo’n Orkater-product is. Ze kwam er ooit als stagiaire binnen en werkt er nu al meer dan 10 jaar!

Tegen de waan van de dag

“Als je langere tijd op dezelfde plek werkt komt er onherroepelijk een moment dat de routine toeslaat. Als je je dat realiseert kun je twee dingen doen. Je kunt voort blijven dobberen op de waan van de dag, of je kunt dat besef nemen als aanleiding om weer eens wat tijd te nemen voor verdieping. Voor mij was dat laatste precies wat ik nodig had. Door LinC kreeg ik de kans om weer eens wat afstand te nemen, vooruit te kijken en me verder te ontwikkelen. Het mooie is dat dat precies is wat het me heeft gebracht, ondanks dat het best heel pittig, intensief en tijdrovend was om het in de routine van mijn werk en gezin in te passen. De beslissing om weer tijd vrij te maken voor een studie heeft me zo ook weer een stap verder gebracht. Ik kan het iedereen aanraden!”

© SFPK – Johanna Glas

Zou jij ook training of opleiding willen volgens om je kansen op een goed inkomen en werk te vergroten? Wat heb je dan nodig om in actie te komen? Wanneer ga jij optreden voor jezelf?!

Reacties kun je hieronder kwijt!

Bij het Sociaal Fonds Podiumkunsten is het op dit moment vooral Sectorplan Cultuur wat de klok slaat. De website Optreden voor Jezelf is sinds een paar maanden in de lucht en in de lopende periode, tot aan de zomer, gaan we op bezoek bij allerlei organisaties in de podiumkunsten in om het mooie aanbod van coaching, training en begeleiding dat dit jaar financieel extra ondersteund wordt door het Sectorplan Cultuur ‘aan de man te brengen’. Door het gesprek met de sector actief op te zoeken beginnen we een steeds beter beeld te krijgen van de behoeften die er bij de theater- & dansgezelschappen en de orkesten op HR-gebied leven.

Maar, daar blijft het niet bij. Juist omdat het een van onze belangrijkste taken is om de duurzame inzetbaarheid van mensen in onze sector te ondersteunen heeft het SFPK ook een voortrekkersrol op zich genomen in het Sectorplan Cultuur-project HR-onderzoek.

Waarom dit onderzoek?

Als gevolg van allerlei ontwikkelingen is de arbeidsmarkt in grote delen van de cultuursector ingrijpend aan het veranderen. Door de huidige HR-praktijk in kaart te brengen en door te onderzoeken hoe werkgevers met hun HR-beleid inspelen op deze veranderingen, willen we organisaties die daar behoefte aan hebben beter gaan voorzien van de benodigde kennis en ondersteuning. Het onderzoek heeft vooral een breed en verkennend karakter.

Namens alle partners die uitvoering geven aan het Sectorplan Cultuur vragen wij daarom aan zoveel mogelijk instellingen in de cultuursector om deel te nemen aan dit onderzoek. Hoe breder er aan wordt deelgenomen, hoe relevanter de informatie zal zijn die het oplevert; niet alleen voor de cultuursector als geheel maar ook voor alle individuele organisaties.

Hoe kun je meedoen?

Je kunt als HR-verantwoordelijke (= HR-functonaris of zakelijk leidinggevende) in jouw organisatie deelnemen door 15 tot 20 minuten van je tijd te besteden aan het invullen van een vragenlijst. Door op de stelling hieronder te reageren word je direct naar deze vragenlijst doorverwezen. Afhankelijk van het aantal vragen dat op jou van toepassing is, zul je er meer of minder tijd aan kwijt zijn. Wanneer je de antwoorden op sommige vragen niet direct uit je hoofd weet, stellen we het op prijs als je deze gegevens er even bij wilt zoeken. Invullen van de lijst kan op PC, iMac of iPad.

Reageer op deze stelling om direct je deelname aan het onderzoek te starten:

Ons HR-beleid is voldoende toegerust voor de uitdagingen binnen onze sector:

helemaal oneensoneensneutraaleenshelemaal eens

 

 

 

 

Behalve voor de uitvoering van dit specifieke HR-onderzoek in het kader van het Sectorplan Cultuur heeft het SFPK ook besloten zich hard te gaan maken voor de oprichting van een z.g. Cultuurpanel. Hiertoe gaan we regelmatig de mening peilen van werknemers en zelfstandigen in de kunst- en cultuursector. Werk je in de cultuursector of de creatieve industrie en wil je regelmatig je mening geven en laten horen wat je echt belangrijk vindt, meld je dan aan als panellid via: onderzoek@sfpk.nl

foto © Claudia Kamergorodski – Julia Bless

Een tijdje terug ontmoette ik Julia Bless. We waren beiden bij een evenement van het Cultureel Persbureau. Ik zou die middag, samen met Nancy Koornwinder van 10-Social, een introductie verzorgen over Twitter en hoe je dat als kunstenaar of culturele instelling kunt inzetten voor de marketing van je organisatie. Julia was in de zaal.

Zo iemand waar je als trainer van droomt

Ik was wat gespannen die middag. Hoe zou het zijn om voor hok vol cultuurjournalisten en kunstenaars onze kennis en voorliefde voor Twitter te etaleren? Konden we het overbrengen? Zou het ons lukken om adequaat op kritische vragen te reageren? Hoewel we zelf heel goed weten dat het werkt als je weet wat je doet, is het een gegeven dat niet iedereen er gemakkelijk voor overstag gaat. Gelukkig konden we snel ontspannen want Julia was in de zaal. Zij is zo iemand waar iedere trainer van droomt; een deelnemer die echt van de hoed en de rand wil weten en die steeds enthousiaster wordt. Het werd een heerlijke middag!

Tijdens de borrel sprak ik haar natuurlijk aan, daar wilde ik meer van weten…

Julia’s aanwezigheid bleek vooral een zakelijke reden te hebben. Naast haar werk als regisseur bij theatergroep Suburbia startte ze recent haar eigen trainingsbureau Suburbia in bedrijf. Een bureau dat trainingen verzorgt in het bedrijfsleven op het gebied van creatief denken, presenteren, samenwerken e.d. Toen ze daarna ook nog vertelde dat ze in de voorbereiding naar deze stap ondersteuning had gekregen via het Loopbaanfonds Theater (een van de voorlopers van wat nu het SFPK is) wilde ik wel graag een interview…

Twee banen

“Ik werkte naast mijn regisseerwerk voor Suburbia, net als velen in ons vak, ook nog in het onderwijs. Een pittige combinatie die ik soms best zwaar vond omdat het regelmatig voorkwam dat ik na een dag voor de klas ook nog ‘s avonds aan de bak moest. Ik was al een tijdje aan het nadenken hoe ik daar wat meer balans ik kon krijgen.”

Dat er bij Suburbia ook al enige tijd werd gezocht naar manieren om ‘ondernemender’ te worden bracht haar op het idee. Zou ze de vaardigheden die ze in haar creatieve werk al heel ver had ontwikkeld, misschien ook wel in een zakelijke omgeving kunnen gebruiken? Regisseurs hebben natuurlijk al veel kwaliteiten die uitstekend toepasbaar zijn in het bedrijfsleven, zoals de wil om te leren, improviseren, interacteren, het kunnen bedenken van ongebruikelijke oplossingen…

En ook nog eens beter verdienen!

“Ik ben zo dankbaar voor de kans die ik heb gekregen om mij, met een bijdrage van 70 % door het Loopbaanfonds, als trainer te ontwikkelen. Als ik dat helemaal zelf had moeten betalen had ik me dat nooit kunnen permitteren. Doordat ik aan de Academie voor Innovatief Trainen en bij B.E.E.R. Collewijn/Mulder een opleiding in speels coachen en trainen kon volgen, brak er een heel nieuwe fase aan, zowel voor mij persoonlijk, als voor Suburbia. Zij kunnen zich op een innovatieve manier onderscheiden door met een bijzonder aanbod zichtbaarder te worden in de regio en ik kan nu zelf veel beter plannen hoe ik de periodes tussen regies wil invullen. Het is heel fijn dat ik daardoor meer balans in mijn werk heb gekregen en het mooie is, ik verdien er nog eens beter mee ook.”

Julia mag zich inmiddels met veel plezier hebben toegelegd op het ondernemerschap door een trainingsbureau te beginnen, ze verzekert me wel dat het regisseren voor haar op nummer één blijft. “Ik ben en blijf theatermaker. Het is alleen zo heerlijk om te merken dat de competenties die ik als regisseur gewend ben in te zetten, zoals het overbrengen van creativiteit, inhoud, passie en bezieling, verkóópbaar blijken te zijn, zodat mijn wereld niet meer hoeft in te storten als ik even geen regie kan doen.”

Dat laat je toch niet liggen?!

Aan het eind van ons gesprek gaat Julia nog even helemaal los: “Ik wil iedereen wel wakker schudden, want het is zo belangrijk om je te blijven ontwikkelen! Kijk op de website van het SFPK en oriënteer je op je mogelijkheden. Als er geld is waar je aanspraak op kunt maken, dan ga je dat toch niet laten liggen?!”

© SFPK – Johanna Glas

Zou jij ook training of opleiding willen volgens om je kansen op een goed inkomen en werk te vergroten? Wat heb je dan nodig om in actie te komen? Wanneer ga jij optreden voor jezelf?!

Reacties kun je hieronder kwijt!

Dorien Versloot op Oerol

Dit artikel is eerder verschenen op de website van het Sectorplan Cultuur

Loopbaangesprekken op Oerol

Dorien Versloot is coördinator van het Sociaal Fonds Podiumkunsten. Vanuit haar achtergrond als HRM manager in het bedrijfsleven, maar ook als zakelijk leider van een groot theatergezelschap, is zij een trouwe supporter van mensen, van talent en van ontwikkeling in de podiumkunsten. Er is haar veel aan gelegen om de kansen en mogelijkheden die het SFPK biedt, zo breed mogelijk over het voetlicht te brengen.

Met deze missie in gedachten is zij de afgelopen editie van Oerol afgereisd met camper en tent om over het goede nieuws van het bestaan van het SFPK op de trom te slaan. Gewapend met spandoeken, gadgets, folders, 4 laptops, 2 fietsen en leeftocht voor een week streek zij samen met collega Johanna Glas neer bij Gezinscamping Mast. Als we haar spreken zit ze backstage in een gezellig ingerichte stand op het festivalterrein Westerkeyn gesprekken te voeren met mensen. “Kun je me straks even terugbellen, ik zit net in een loopbaangesprek”, maar ook ”ik moet even achter een spandoek aanrennen want dat heeft zojuist vliegles genomen”. Op Oerol werken is ook een uitdaging soms…

Gestamel

Toen het contact tenslotte was gelegd, zo’n 2 uur later, was er net weer een gesprek afgerond. Ze vertelt…”bijna alle gesprekken beginnen met de uitleg over wat het SFPK is, en wat het voor mensen in de sector kan betekenen. Die bekendheid kan nog wel een zetje in de rug gebruiken, wat ik eigenlijk heel bedroevend vind. En als het gesprek dan eenmaal loopt en je stelt de vraag wat iemand recent aan zijn eigen ontwikkeling heeft gedaan volgt in de regel vooral gestamel. Het is veel praten en uitleggen geblazen. Dat er zoiets bestaat als het Sectorplan Cultuur lijkt tot op heden bijna niemand te weten. Er is echt wel wat werk aan de winkel!”

“Wat goed dat jullie er zijn!”

Maar ze beschrijft ook haar ontroering en verwondering, over de verhalen die ze hoort, over hoe moeilijk en eenzaam het kan zijn om dromen en ambities te verwezenlijken, over de gretigheid waarmee gereageerd wordt ze als serieuze belangstelling toont of een slimme tip geeft en hoe mensen soms gaan stralen als blijkt dat daar in de sector wel degelijk kansen voor geboden worden. “Wat goed dat jullie er zijn!”

“In de sector is de focus momenteel wel erg gericht op leven en overleven, waardoor er voor individuele talentontwikkeling maar bar weining aandacht is. Het is daarom goed dat er nu wat gebeurt, hoewel ik van de ambtelijke term ‘duurzame inzetbaarheid’ wel een beetje kromme tenen krijg… Voor mij gaat het vooral om het aanwakkeren van een vuurtje bij mensen, waardoor zij zelf nieuwsgierig worden en gaan beseffen hoe belangrijk het is om voortdurend in beweging te blijven en hun eigen ontwikkeling centraal te stellen. Het zou mooi zijn als de nieuwe portal Optreden voor Jezelf als platform gaat fungeren voor iedereen die in de sector werkt; waar men tips en kennis deelt, best practices uitwisselt, en elkaars groei stimuleert. Als het streven is dat mensen hun leven lang op een goede manier kunnen blijven werken in de sector zal iedereen zijn verantwoordelijkheid moeten nemen; zowel werkgevers als werknemers, waaronder het groeiend aantal ZZP-ers. Als we dat met het SFPK weten te bereiken heb ik mijn werk goed gedaan!”

En dan eindigt ons gesprek met een vraag: Wanneer ga jij… Optreden voor Jezelf?