Anne Breure bij Spijkers met Koppen

Anne Breure als 9-jarige achter de microfoon met Jack Spijkerman, haar moeder maakte de foto

Adviesraad
Sinds enige tijd heeft het Sociaal Fonds Podiumkunsten niet alleen een bestuur, maar ook een adviesraad. Waar het bestuur er vooral voor staat om op de juiste wijze uitvoering te geven aan de SFPK-regelingen, is het fijn om  daarnaast een beroep te kunnen doen op de denkkracht en betrokkenheid van een adviesraad. Met hen kan van gedachten worden gewisseld over de wat meer fundamentele en toekomstgerichte vraagstukken waarvan we helder willen krijgen op welke wijze we ons daar toe zouden moeten verhouden. Hoe kan er meer aandacht komen voor de duurzame inzetbaarheid van mensen die in de podiumkunsten werken, bijvoorbeeld? Hoe zou het SFPK zich moeten verhouden tot de groeiende groep zzp’ers die in onze sector werkzaam is? Wat mogen de sociale partners niet over het hoofd zien m.b.t. opleiding en ontwikkeling als er over nieuwe cao’s wordt onderhandeld? Hoe kunnen wij een rol spelen in het écht gaan naleven van de Fair Practice Code Cultuur? Om maar eens een paar hete hangijzers te noemen…

Gevraagd en ongevraagd
De profielen van de leden van onze adviesraad staan ook op onze website. We vinden het waardevol om met hen in gesprek te kunnen zijn en om door hen, gevraagd en ongevraagd, van mooie en nuttige adviezen te worden voorzien.

Theaterbeestje
Wie online de naam Anne Breure opzoekt, vindt een lange lijst van mooie kwalificaties. Zo wordt ze “een internationaal en actief theaterbeestje” genoemd, is ze een voortrekker geweest bij de totstandkoming van de Fair Practice Code Cultuur en valt er te lezen hoe “dapper” men het vindt dat zij besloot, in lijn daarmee, van haar Veem Huis voor Performance in de lopende Kunstenplanperiode een 100 Dagen Huis te maken. Ze geeft lezingen en wordt regelmatig geïnterviewd.

Het is echt heerlijk om te zien hoe Anne nu al, in een betrekkelijk vroeg stadium van haar carrière, haar nek uitsteekt en ook werkelijk van invloed is. Ik ben echt heel benieuwd naar haar en haar verhaal.

Al twintig jaar
Gelijk bij mijn eerste vraag gebeurt er iets bijzonders. Ik zeg dat ik benieuwd ben hoe lang ze dit al doet, en we hebben even wat verwarring. “Leven, bedoel je?”. “Nee, hoe lang ben je al professioneel actief in de podiumkunsten?” Ze denkt even na… “Eigenlijk al 20 jaar!”. Nou weet ik dat ze geboren is in 1988, dus dan was ze er wel heel vroeg bij, “op je negende?”. Er trekt een glans over haar gezicht en ze beaamt, “Ja, eigenlijk wel!”

Moeten het eerst hufters worden?
Wat volgt is een mooi verhaal over een bevlogen meisje dat op haar negende al op de barricaden klom om op te komen voor de kunsten. In het dorpje in de Achterhoek waar ze opgroeide speelde ze in muziektheatergroep Maskerette. Toen op de lokale begroting voor de kunsten bezuinigd moest worden, waardoor het bestaan van Maskerette werd bedreigd, besloot ze om op de fiets, samen met haar twee jongere zusjes, de plaatselijke Rabobank te overvallen met super soakers: “Je geld of je leven”. Het filmpje dat hiervan werd gemaakt kreeg de tagline – Moeten het eerst hufters worden, voor u ze ziet? –, en belandde op het bureau van de gedeputeerde van Gelderland Hans Esmeijer. Het geld kwam er, natuurlijk, en haar actie werd zelfs opgepikt door het programma Spijkers met Koppen van Jack Spijkerman. “Dit is voor het eerst dat ik dit verhaal vertel in relatie tot mijn werk…”, vervolgt ze. We besluiten dat het een zoete anekdote is die prachtig illustreert wie Anne Breure is.

Fair Practice Code Cultuur
Naast haar werk als directeur van Veem Huis voor Performance is Anne ook in een aantal nevenfuncties actief, zoals in het Fair Practice Code team, in het bestuur van Kunsten ’92, de Arbeidsmarktagenda Cultuur, en nu dus ook als adviesraadslid van het SFPK.

Veel meer dan wat zij zien
Met het grootste gemak schuift ze zelfs bij minister Ingrid Engelshoven aan tafel als de positie van kunstenaars besproken wordt. “We hebben eindelijk een bewindspersoon die voor de kunsten staat! Ik kan mijn geluk niet op, als je je realiseert dat Halbe Zijlstra aan het roer stond toen ik aan de mime opleiding studeerde… We hebben nog steeds last van het wantrouwen dat stamt uit die tijd. Het is te hopen dat er nu een nieuw tijdperk aanbreekt waarin ook politici gaan zien hoe veel we in de kunsten doen. We betekenen echt veel meer dan wat veel van hen zien.”

Onvoorstelbare dingen
Zelf zegt ze over al dat extra werk dat ze altijd op zoek is naar bredere verbanden. “Als we willen dat er iets veranderd, en dat willen we, dan moeten de uitdagingen in de sector veel breder worden gezien. We komen nergens als we het niet samen doen en als we elkaar niet betrokken en geïnformeerd houden. Ik probeer me altijd te verplaatsen in de verschillende invalshoeken van de mensen waarmee èn waarvoor ik werk. Ook toevallige bewoners in de buurt van je theater laten zich betrekken bij wat je doet als je vormen weet te vinden die ook voor hen aansprekend zijn. Ik realiseer me bovenal dat alles met elkaar verbonden is en ben altijd op zoek naar manieren om betere condities te creëren, zodat er onvoorstelbare dingen kunnen gaan gebeuren.”

De domme vragen stellen
“Dat ik nu in de SFPK-adviesraad zit, maar dat de mensen in onze eigen organisatie geen gebruik kunnen maken van het SFPK, voelt wel een beetje vreemd (Veem Huis voor Performance is geen NAPK-lid – red.). Het is een keuze die we misschien nog wel een keer zullen maken. Onze organisatie is klein, het team met vast contract bestaat, als je het heel strikt bekijkt, maar uit 1,5 fte. Doordat ik geen direct belanghebbende ben voel ik me wel vrijer om tijdens onze bijeenkomsten de “domme” vragen te stellen, d.w.z. het vanzelfsprekende te bevragen. Er staan in onze sector zoveel veranderingen en bewegingen te gebeuren. Het is noodzakelijk dat de sector zich hard maakt voor het belang van opleiding en ontwikkeling; de vraag ernaar is misschien wel groter dan wat het SFPK kan faciliteren.”

Oudere witte mannen
“Toen ik net begon bij het Veem stelde Henriëtte Post mij en een paar collega’s de vraag “wat is eigenlijk jullie tomaat?”, oftewel waarin zit jullie verzet? Het verzet dat ik zelf het meeste voel is tegen de ‘representatiecrisis’. Willen we als samenleving, maar ook als de kunsten werkelijk verder komen dan zal een grotere diversiteit van mensen het voor het zeggen moeten krijgen. De vraag is hoe je je verenigt in deze tijd en aan wie we die zeggenschap geven. Als ik kijk naar een verkiezingsdebat zie ik vaak nog (bijna) allemaal oudere witte mannen met stropdassen. Lukt het ons de komende jaren om het roer echt om te gooien? Uiteindelijk wil ik dat we, met alle vormen die we als sector rijk zijn, zo’n breed publiek weten te bereiken en daarmee zo’n breed draagvlak krijgen, dat de waarde van kunst nooit meer ter discussie hoeft te staan.”

Links naar het werk van Anne Breure:

Veem Huis voor Performance

Fair Practice Code Cultuur

Kunsten ’92

© Johanna Glas voor SFPK

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.