Over roeping, passie en voldoening

Sjoukje Bonekamp voor een groep

Sjoukje Bonekamp voor een groep aan het werk

Deze keer in gesprek met Sjoukje Bonekamp – carièrecoach in het team van coaches bij het SFPK

Een extra impuls

Wij zijn er, als het Sociaal Fonds Podiumkunsten, voor besteld om podiumkunstenaars te ondersteunen bij hun loopbaanambities, door hun opleiding en ontwikkeling te financieren. Dus toen we ruim drie jaar geleden hoorden dat we konden aanhaken bij het Sectorplan Cultuur waren we daar natuurlijk heel enthousiast over. Een extra impuls voor HR-beleid in de kunst- en cultuursector en serieuze aandacht voor de duurzame inzetbaarheid van iedereen die er in werkzaam is, daar zeiden wij geen nee tegen.

Ambitieus

Wat wij ons direct realiseerden was dat het aantal trajecten dat het Sectorplan beoogde te realiseren behoorlijk ambitieus was. Het plan dat bij het Ministerie van SZW was neergelegd omvatte in totaal een kleine 3000 trajecten, te realiseren door maar een handvol projectpartners; SFPK, FNV KIEM (nu Kunstenbond), VoB, BNO, en C+O. Tot dan waren er via het SFPK gemiddeld zo’n 80-100 aanvragen voor loopbaantrajecten per jaar, een aantal dat in het ambitieuze Sectorplan slechts een druppel op een gloeiende plaat zou zijn.

Er stond veel prachtigs te gebeuren

We moesten dus op zoek naar goede mensen om ons te versterken. N.a.v. onze oproep op Culturele Vacatures en op onze Facebookpagina meldden zich binnen een mum van tijd ruim 200 coaches aan, met allerlei specialisaties, zowel in als buiten onze sector. Na een stevige selectie op ervaring en aanbevelingen van mensen in de cultuursector konden we aan de slag met zo’n 70 betrokken coaches. Niemand kon op dat moment vermoeden wat een enerverende tijd het zou worden en wat een prachtige dingen er stonden te gebeuren.

Aan de picknicktafel

Nu het bijna is afgerond zijn we natuurlijk benieuwd wat het Sectorplan allemaal heeft opgeleverd en hoe betrokkenen het hebben ervaren. Na gesprekken met een paar deelnemers, met de kwartiermaker mobiliteit, de SFPK-coördinator en met de projectleider van het HR-onderzoek, is het nu de beurt aan een van onze coaches, Sjoukje Bonekamp. Ik spreek haar aan de picknicktafel in de tuin van ons nieuwe kantoor in Amsterdam Zuid.

Een goede kijk

Sjoukje maakte kennis met het SFPK toen ze tijdens een training die zij op locatie gaf bij toeval onze coördinator Dorien Versloot ontmoette. Ze had tot dan als coach vooral ervaring in commerciële sectoren en in de gezondheidszorg. Ondanks dat ze de cultuursector nog niet heel goed kende gaf ze er direct blijk van een heel goede kijk te hebben op de uitdagingen waarvoor mensen die in de cultuursector werken zich vaak geplaatst voelen. Het klikte met Dorien en toen wij een oproep deden aan coaches voor het Sectorplan Cultuur waren we er blij mee dat Sjoukje zich meldde.

Roeping, passie en voldoening

“Wat maakte dat je reageerde op onze oproep?”
“De cultuursector trekt me aan. De loopbaanvragen waar mensen mee rondlopen zijn eigenlijk overal tamelijk vergelijkbaar, maar het is de roeping waarmee men voor de sector kiest en de passie en het doorzettingsvermogen waarmee mensen er hun werk doen dat me fascineert. Mensen in de gezondheidssector hebben vaak een vergelijkbaar soort drive, een motivatie die veel verder reikt dan het hebben van een bron van inkomsten. Mensen zijn gewoon heel blij dat ze werk hebben dat voldoening geeft. Maar dit betekent o.a. wel, dat organisaties het zich kunnen permitteren om zich tamelijk behoudend op te stellen als het op HR-beleid aankomt. En daar komt in de cultuursector dan ook nog het gegeven bij dat de artistieke invulling vaak de hoogste prioriteit krijgt, en dat de mensen die het werk doen daar meestal gewoon in mee gaan…”

Een beetje conservatief

“Wat is je het meeste opgevallen, specifiek in onze sector?”
“Met name de kleine en middelgrote organisaties zijn in de regel gewoon niet zo bezig met de loopbaan van de mensen die voor ze werken, het werk moet gedaan en het is al lastig genoeg om de volgende productie op de rit te krijgen. Je kunt eigenlijk wel stellen dat het er een beetje conservatief aan toe gaat… Zo moeten jonge mensen bijvoorbeeld heel erg hun best doen om een plekje te veroveren. Naar hun input wordt niet zo snel geluisterd, terwijl er in de rap veranderende en digitaliserende wereld wel degelijk plaats zou kunnen zijn voor hun frisse ideeën.”

Gouden kooien

“Verder ben ik op verschillende plekken, wat ik noem, ‘gouden kooien’ tegengekomen, organisaties die met mensen werken die waarschijnlijk nooit meer zullen gaan bewegen en waarvoor het eigenlijk de norm is om alles toch vooral bij het oude te houden. Veranderen is echt heel lastig. En als loopbaanbegeleiding ter sprake komt, kom je soms wel heel bijzondere reacties tegen, in de trant van “zodra ze naar een coach gaan ben ik ze daarna kwijt”. Zelfs het voeren van reguliere jaargesprekken met medewerkers gebeurt maar mondjesmaat.

“Wat is de top 3 van loopbaanvragen die je bent tegengekomen?”

“Als mensen eenmaal zover zijn dat ze met mij in gesprek gaan zijn er eigenlijk maar 2 soorten vragen:
1) Ik wil iets totaal anders maar ik weet niet wat
2) Ik ben toe aan een volgende stap maar weet niet hoe ik die kan zetten.

Waar ik, als coach, dan vooral naar op zoek ga is naar alles wat er achter zo’n vraag verborgen zit.”

Stokpaardje

“Als coach is het vooral je taak om de mensen waarmee je werkt te helpen om zelf antwoorden op hun vragen te vinden. Ik laat ze vertellen wat ze zoal te bieden hebben, waar ze goed in zijn en vooral, wat ze nou écht leuk vinden om te doen. Het is mooi om te zien hoe mensen dan vooral zichzelf kunnen verrassen.  En verder ben ik ook graag een stok achter de deur; ik help ze met het maken van goede online profielen, het opstellen van een actieplan en om dat vooral ook zo concreet mogelijk uit te werken. En dan het netwerken, dat is echt een beetje een stokpaardje van mij, want daar ligt voor mij de sleutel van het in beweging houden van je loopbaan. Mensen hebben er vaak geen idee van hoe belangrijk het is om een goed netwerk te onderhouden en bijna iedereen ziet er verschrikkelijk tegenop om dat te doen. Dan hebben ze aan mij een goeie, want op dat gebied stel ik ze in mijn trajecten echt stevige doelen. Ik vind het heerlijk om te zien als mensen er gaandeweg toch veel beter in worden en er zelfs plezier in kunnen krijgen.”

Een warm pleidooi

“Als je een pleidooi kon houden voor de cultuursector?”
“Tsja, dat is niet zo moeilijk; het streven naar het hebben van een goede loopbaan moet in de cultuursector veel meer een ‘cultuur’ worden, zowel voor organisaties als voor de mensen die er in werkzaam zijn. Duurzame inzetbaarheid is niet alleen de verantwoordelijkheid van HR-functionarissen in organisaties maar zal, juist is zo’n ‘ongewone’ sector als de cultuur, ook door degenen die er in werken veel nadrukkelijker op het netvlies moeten worden genomen. Aan organisaties is het wel de taak om de blik veel meer naar buiten te richten. Van elkaar kun je leren en door uit te wisselen kun je jezelf versterken.”

Ik houd me aanbevolen!

“Zo ben ik zelf betrokken bij het initiatief RegioMatch in Amsterdam waarin zo’n 50 organisaties hun vacatures, stages en ‘best practices’ op HR-gebied met elkaar uitwisselen. Ook wordt er gelegenheid geboden aan medewerkers die iets anders zoeken om zichzelf gedurende een minuut aan andere werkgevers voor te stellen. Als ik er een rol in kan spelen om zoiets ook voor de cultuursector op te zetten, dan houd ik me aanbevolen.”

© SFPK – Johanna Glas

Wil je op de hoogte blijven van de activiteiten van het Sociaal Fonds Podiumkunsten? Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief via deze LINK

Reacties kun je hieronder kwijt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *